چگونه نابینایان نقاشی می کشند؟

چگونه نابینایان نقاشی می کشند؟

من برای اولین بار در سال 1973، با بتی یک نوجوان نابینا در تورنتو آشنا شدم، در آن زمان من در حال انجام مطالعاتی در زمینه میزان درک نابینایان از لمس کردن اشیاء بودم. بتی در دو سالگی بینایی خود را از دست داده بود. از اینکه او توانسته بود، تا در سن جوانی نقاشی بکشد و علاقه‌ شدیدی به تصویر کشیدن اعضای خانواده خود داشت، شگفت زده بودم. قبل از اینکه کار مطالعاتی را در مورد نابینایان شروع کنم، از تصاویر به عنوان کپی از دنیای واقعی نگاه می‌کردم. ما هیچ وقت، صداها، مزه‌ها و بوها را طراحی نمی‌کنیم و من همیشه فکر می‌کردم که افراد نابینا، استعداد کمی در کشیدن نقاشی دارند. اما بعد از صحبت‌های بتی، که توانسته بود تا از طریق لمس اشیاء، آنها را به تصویر بکشد، متوجه اشتباه خود شدم.

توانایی بتی چنان من را شگفت زده کرده بود، که علاقه داشتم تا بدانم، که آیا سایر نابینایان نیز مانند او می‌توانند، تا تصاویر را طراحی کنند؟ و آیا این تصاویر شبیه به تصاویری است که یک نابینا آن را لمس می‌کند؟ علاوه بر این، من امیدوارم تا بتوانم که کشف کنم، آیا افراد نابینا هم مانند افراد بینا می‌توانند که نقاشی کنند؟ برای اینکه بتوانم نابینایان را به دنیای طراحی بیاورم، به تعدادی ابزار از جمله، مدل‌ها، نمایشگرها و همچنین به کیت‌های طراحی که توسط انجمن نابینایان سوئد طراحی شده بود، نیاز داشتم. این کیت‌ها در حقیقت تخته‌هایی سفت و سختی بودند که توسط یک لایه پلاستیکی نازک پوشیده شده بودند. با هر بار فشار بر روی قلم، می‌توان تا یک خط برجسته بر روی آن ایجاد کرد.

من و همکارانم طی 20 سال گذشته، از طریق این تجهیزات توانستیم تا درک خود را از لمس اشیاء تغییر دهیم. به طور کلی، ما متوجه شدیم که افراد بینا و نابینا طرحی کلی از اشیاء را ترسیم می‌کنند. هر دو دسته برای طراحی، از خطوط متحرک و همگرا استفاده ‌کرده و اشیاء را از یک نقطه به تصویر می‌کشند. در حقیقت طراحی تصاویر توسط افراد، ابتدایی‌تر از طرح واقعی اشیاء هستند.

اصلی ترین نکات در مورد نابینایان

پس از اینکه با بتی ملاقات کردم، می‌خواستم تا متوجه شوم که آیا افراد نابینا می‌توانند که یک پروفایل را طراحی کنند؟ در طول سال‌ها، من از داوطلبان نابینا در آمریکای شمالی خواستم، تا پروفایل‌های مختلفی را طراحی کنند. اخیرا در سال 1993، من به همراه ایوان اریکسون از دانشگاه سوئدی، مطالعاتی را انجام داده و 9 نفر بزرگسال را مورد آزمایش قرار دادیم. این 9 نفر، شامل 3 نفر مرد و 6 نفر زن بودند. چهار نفر از آنها به طور مادرزادی نابینا بودند و سه نفر دیگر، بعد از سن 3 سالگی به طور کلی بینایی خود را از دست دادند. هر یک از آنها، چهار پروفایل طراحی کردند. هانس یورگن دانمارکی، با چسباندن سیم‌های نازک به یک روکش و صفحه فلزی، طراحی خود را انجام داد.

من و اریکسون، از داوطلبان خواستیم تا چهار تصویر مهم را شناسایی کنند، که این چهار تصویر شامل طرح لبخند، موهای فر، ریش و بینی بزرگ بود. پنج نفر از آنها، از جمله یك مرد كه از بدو تولد كاملاً نابینا بود، هر چهار تصویر را کاملا دقیق طراحی کرد. اما فقط یکی از شرکت‌کنندگان، نتوانسته بود که تصاویر را به درستی طراحی کند. این گروه 2.8 تا از تصاویر را به طور دقیق طراحی کردند. در مقابل، 18 دانشجویی که در تورنتو با چشمانی بسته به طراحی تصاویر پرداختند، نمرات کمی را با میانگین 3.1 گرفتند.

اصلی ترین نکات در مورد نابینایان
اصلی ترین نکات در مورد نابینایان

 بسیاری از محققان در ایالات متحده، ژاپن، نروژ، سوئد، اسپانیا و انگلستان نتایج مشابهی را گزارش کرده‌اند، و جای هیچ گونه شکی، در اینکه افراد نابینا می‌توانند، شکل کلیه اجسام را تشخیص دهند، باقی نمانده است. در ابتدا ممکن است  عجیب به نظر برسد که حتی کسانی که هرگز بینایی نداشته‌اند، دارای حس شهودی جهت طراحی اشیاء و حتی چهره هستند. اما با تأمل بیشتر، این یافته کاملاً منطقی است. خطوط در نقاشی‌ها نشان دهنده 2 موضوع هستند: جایی که دو سطح با هم همپوشانی دارند، به نام لبه مسدود کننده، یا جایی که دو سطح در یک گوشه به هم می‌رسند، که ما نیازی به درک هیچکدام از این دو ویژگی‌ها نداریم.

همه افراد نابینا، همانند هم نمی‌توانند که طراحی کنند، این اختلافات بستگی به سنی داردکه آنها بینایی خود را از دست داده‌اند.

به عنوان مثال، افرادی که از بدو تولد و یا نوزادی نابینا شده‌اند، را نابینایان اولیه می‌نامند. در سال 1993، یاتوکا شیمیزو از دانشکده فنی تسوکوبا در ژاپن با همکارانش شینیا سایدا و هیروشی شیمورا، دریافتند که 60 درصد از نابینایان می‌توانند که اشکال معمولی مانند ماهی و یا بطری را به خوبی تشخیص دهند، اما سطح تشخیص افراد بینا از افراد نابینایان بیشتر است.

 نتیجه نهایی تحقیق درباره نابینایان

همانطورکه بتی من را سوق داد تا به مطالعه نابینایان بپردازم، یک هنرمند آماتور دیگر، به نام کتی از اوتاوا، نیز من را شگفت زده کرد. کتی اولین بار در سن 30 سالگی به شرکت من آمده بود و به دلیل سرطان شبکیه در آن سن نابینا شده بود و هرگز دید کاملی نداشت. اما او به طراحی نقاشی‌های برجسته علاقه‌مند بود.  یکبار، کتی چندین طرح از یک مکعب و یک بول L شکل طراحی کرد. وقتی که بلوک‌ها را در کنار هم قرار می‌دادم، اندازه آنها کاملا درست بود.

درمورد نقاشی دمو یعنی مکعب‌ها، هر چه قدر که از دید دورتر بودند، زاویه دید آنها کمتر می‌شد. ( مانند تصاویر تیر چراق در پیاده رو). این موضوع نیز نشان داد، که برخی از زوایا را نابینایان نیز درک می‌کنند. در نهایت به این نتیجه رسیدم که ما با دیدن تصاویر، طرحی خاص در ذهنمان شکل می‌گیرد. برای اثبات این نظریه، من به همراه پل گابیاس از کالج دانشگاه اوکاناگان در کلمبیا، مطالعه‌ای را در این زمینه انجام دادیم.

ما 5 نقاشی که یکی جدول و چهار تای دیگر مکعب بودند را آماده کردیم. ما این نقاشی‌ها را در بین 24 نفر نابینای مادرزادی تقسیم کردیم و از آنها سوالاتی را پرسیدیم. ما از آنها خواستیم تا در مورد نقاشی‌ها توضیح دهند، سپس همه آنها توضیحات خود را ارائه دادند، اما یکی از آنها توضیحات متفاوتی را بیان کرد.

در مرحله بعدی از داوطلبان خواستم تا نقشه مکعبی را که به احتمال زیاد توسط شخصی که نقاشی جدول را انتخاب کرده، بررسی کنند. آنها باید می‌فهمیدند که چه استراتژی در رسم جدول و مکعب وجود دارد. یکی از مکعب‌ها شبیه به جعبه‌ای بود که چین خورده است. نقاشی دیگر که نشان دهنده دو مربع بود، از بالا و از روبه‌رو شبیه به مکعب بود. تصویر سوم، مکعبی مربعی شکل بود، که از بالا شبیه به مستطیل بود.

مستطیل چهارم ذوزنقه‌ای بود، که کلیه خطوط آن، به وسیله خطی طولانی به هم وصل شده بودند. فکر می‌کنید کسی که نقاشی جدول را انتخاب کرده بود، کدام مکعب را کشیده است؟ بیشتر داوطلبان ذوزنقه را انتخاب کردند. در حقیقت آنها تصویری را انتخاب کرده بودند، که نشان دهنده پرسپکتیو بود. فردی که امیدوار بود مربعی متقارن کشیده است، در حقیقت همان مکعب چین خورده را طراحی کرده بود.

من و هلر با یکدیگر هماهنگ شدیم تا مطالعه‌ای دیگر در مورد نابینایان از دنیای جامدات انجام دهیم. ما سه نوع جامد که شامل: کره، مخروط و مکعب را انتخاب کردیم. افراد نابینا در یک طرف نشستند و در طرف دیگر ما اشیاء را روی میز قرار دادیم و از آنها خواستم تا آن اشیاء را ترسیم کنند. (ژان پیاژه ، روانشناس کودک سوئیسی این تمرین را وظیفه یابی یا “سه کوه” نامید). بسیاری از بزرگسالان و کودکان نابینا، برای طراحی این تصاویر به مشکل برخورد کردند. آنها از 5 تصویر 3 یا 4 تصویر را به درستی طراحی کردند.

در ادامه از افراد خواستیم تا پنج نقاشی دیگر طراحی کنند. ما 2 نقاشی را به صورت تصادفی انتخاب کردیم، که دارای بالاترین امتیاز یعنی 10 بود. امتیاز افراد نابینا که به درستی اشیاء را طراحی کرده بودند، 6.7 بود. آنها امتیاز 9 و افراد بینا امیتاز 7.5 را گرفتند. افراد نابینا نمره خوبی را دریافت کرده بودند.

با توجه به مطالعاتی که انجام شد، نشان دهنده این است که افراد نابینا، می‌توانند تا تصاویر را طراحی کنند، اما در حقیقت، تصاویر کشیده شده فراتر از شکل واقعی آن است. در یکی از تحقیقات من، یک زن نابینا تنواسته بود که یک منحنی را داخل یک دایره طراحی کند و این موضوع من را بسیار شگفت زده کرد. ویلهم بوش، کاریکاتوریست معروف در قرن 19، تقریبا تا سال 1877، هرگز از خطوط منحنی در آثارش استفاده نکرده بود.

زمانیکه از افراد نابینا خواستم تا چرخی که در حال چرخش است را طراحی کنند، آنها طرح‌های بسیار هوشمندانه‌ای را طراحی کردند. چند نفر از آنها از خطوط منحنی استفاده کردند. وقتی از آنها پرسیدم که چرا از خطوط منحنی استفاده می‌کنید، اکثریت پاسخ دادند، که خطوط منحنی به خوبی حرکت چرخ را نشان می‌دهد. علاوه بر این، من می‌خواستم تا متوجه شوم که آیا حرکت از نظر افراد بینا و نابینا یکسان است؟

در میان این پاسخ‌ها، من و گابیاس نقاشی‌هایی را با خطوط منحنی، موج دار و خمیده طراحی کردیم. سپس از 18 داوطلب خواستیم، تا به ما در مورد آنها توضیح دهند. این گروه شامل 18 دانشجوی بینا از دانشگاه تورنتو بود.

افراد نابینا به جز یکی از آنها کلیه حرکت‌ها را به خوبی تشخیص دادند. ما در ادامه مقاله به این نتیجه رسیدیم که افراد نابینا، کلیه حرکت‌های دیگر را نیز به خوبی تشخیص می‌دهند. کتی یک گهواره کودک طراحی کرده بود و به گفته خودش نمادی از عشق به کودک بود.

در ادامه مطالعات خود را با چانگ هونگ لیو، دانشجوی دکترا از چین در مورد اینکه چگونه نابینایان می‌توانند، تا اشیاء را درک کنند، ادامه دادم. ما لیستی از 20 کلمه مختلف را آماده کرده و از آنها خواستیم تا کلماتی که به شکل دایره و یا مربعی هستند، را انتخاب کنند.

94 درصد از افراد اشکال دایره و مربع را به سختی از هم تشخیص دادند. 79 درصد آنها با سرعت کمتری توانستند، تا تفاوت آنها را تشخیص دهند و فقط 51 درصد از افراد متوجه تفاوت میان دایره و مربع شدند. یکی از افراد مرد نابینایی بود، که از ابتدای تولد نابینا به دنیا آمده و توانسته بود تا رتبه بالایی را کسب کند. در این میان فقط 53 درصد از افراد توانستند، تا تفاوت این دو شکل را کاملا از یکدیگر تشخیص دهند.

معمولا افراد نابینا به وسیله ادراکی که دارند، می‌توانند تا اشکال را به صورت تجربی لمس کرده و تفاوت آن را درک کنند. زمانیکه افراد نابینا اشیاء را لمس می‌کنند، می‌توانند تا تفاوت میان آنها را تشخیص دهند.

نحوه ادراک نابینایان

نحوه ادراک نابینایان
نحوه ادراک نابینایان

خطوط به عنوان جدا کننده تصاویر از یکدیگر در تصویر اول هستند. در تصویر دوم، یک خط ترسیم کننده مرزهاست. در حقیقت تصویر اول و دوم یک تصویر هستند، اما با نتایجی متفاوت، که تصویر اول قابل شناسایی‌تر از تصویر دوم است.

در این مطالعه ما توانستیم به این موضوع پی ببریم که نابینایان به راحتی میتوانند، نقاشیها و اشکال را از یکدیگر تشخیص دهند. گروههای بسیاری از سراسر جهان به بررسی مطالعاتی در مورد نابینایان پرداختند، به عنوان مثال موزه هنر آمریکا و موزه هنر ویتنام از جمله گروههایی بودند که به این مطالعات پیوستند. آنها به طراحی نقاشیهای برجسته که قابل تشخیص توسط نابینایان باشد، پرداختند.

بیشتر بدانید:

مهمترین نکات طلایی برای یادگیری زبان انگلیسی

How do the blind paint?

I first met Betty, a blind teenager in Toronto, as I was interviewing participants for an upcoming study of mine on touch perception in 1973. Betty had lost her sight at age two, when she was too young to have learned how to draw. So I was astonished when she told me that she liked to draw profiles of her family members. Before I began working with the blind, I had always thought of pictures as copies of the visible world. After all, we do not draw sounds, tastes or smells; we draw what we see. Thus, I had assumed that blind people would have little interest or talent in creating images. But as Betty’s comments revealed that day, I was very wrong. Relying on her imagination and sense of touch, Betty enjoyed tracing out the distinctive shape of an individual’s face on paper.

I was so intrigued by Betty’s ability that I wanted to find out if other blind people could readily make useful illustrations— and if these drawings would be anything like the pictures sighted individuals use. In addition, I hoped to discover whether the blind could interpret the symbols commonly used by sighted people. To bring the blind into the flat, graphical world of the sighted, I turned to a number of tools, including models, wire displays and, most often, raised-line drawing kits, made available by the Swedish Organization for the Blind. These kits are basically stiff boards covered with a layer of rubber and a thin plastic sheet. The pressure from any ballpoint pen produces a raised line on the plastic sheet.

Thanks to this equipment, my colleagues and I have made some remarkable findings over the past 20 years, and this information has revised our understanding of sensory perception. Most significantly, we have learned that blind and sighted people share a form of pictorial shorthand. That is, they adopt many of the same devices in sketching their surroundings: for example, both groups use lines to represent the edges of surfaces. Both employ foreshortened shapes and converging lines to convey depth. Both typically portray scenes from a single vantage point. Both render extended or irregular lines to connote motion. And both use shapes that are symbolic, though not always visually correct, such as a heart or a star, to relay abstract messages. In sum, our work shows that even very basic pictures reflect far more than meets the eye.

Outlines

After meeting Betty, I wondered whether all blind people could appreciate facial profiles shown in outline. Over the years, I asked blind volunteers in North America and Europe to draw profiles of several kinds of objects. Most recently, I undertook a series of studies with Yvonne Eriksson of Linköping University and the Swedish Library of Talking Books and Braille. In 1993 we tested nine adults from Stockholm—three men and six women. Four were congenitally blind, three had lost their sight after the age of three, and two had minimal vision. Each subject examined four raised profiles, which Hans-Jorgen Andersen, an undergraduate psychology student at Aarhus University in Denmark, made by gluing thin, plastic-coated wires to a flat metal board.

Eriksson and I asked the volunteers to describe the most prominent feature on each display using one of four labels: smile, curly hair, beard or large nose. Five of them—including one man who had been totally blind since birth—correctly identified all four pictures. Only one participant recognized none. On average, the group labeled 2.8 of the four outlines accurately. In comparison, when 18 sighted undergraduates in Toronto were blindfolded and given the same raised-line profiles, they scored only slightly better, matching up a mean of 3.1 out of four displays.

Many investigators in the U.S., Japan, Norway, Sweden, Spain and the U.K. have reported similar results, leaving little doubt that blind people can recognize the outline shape of familiar objects. At first, it may seem odd that even those who have never had any vision whatsoever possess some intuitive sense of how faces and other objects appear. But with further thought, the finding makes perfect sense. The lines in most simple drawings show one of two things: where two surfaces overlap, called an occluding edge, or where two surfaces meet in a corner. Neither feature need be seen to be perceived. Both can be discerned by touching.

Not all blind people read raised-line drawings equally well, and these individual discrepancies can reflect the age at which someone lost his or her sight.

For example, people who have been blind from birth or infancy—termed the early blind—sometimes find raised-line drawings challenging. But in 1993 Yatuka Shimizu of Tsukuba College of Technology in Japan, with colleagues Shinya Said and Hiroshi Shimura, found that 60 percent of the early-blind subjects they studied could recognize the outline of common objects, such as a fish or a bottle. Recognition rates were somewhat higher for sighted, blindfolded subjects, who are more familiar with pictures in general.

Interestingly, subjects who lose vision later in life—called the later blind—frequently interpret raised outlines more readily than either sighted or early blind individuals do, according to Morton Heller of Winston-Salem University. One likely explanation is that the later blind have a double advantage in these tasks: they are typically more familiar with pictures than are the early blind, and they have much better tactile skills than do the sighted.

Perspective

Just as Betty prompted me to study whether the blind appreciate profiles in outline, another amateur artist, Kathy from Ottawa, led me to investigate a different question. Kathy first participated in my studies when she was 30 years old. Because of retinal cancer detected during her first year of life, Kathy had been totally blind since age three and had never had detailed vision. Even so, she was quite good at making raised-line drawings. On one occasion Kathy sketched several different arrangements of a cube and an L-shaped block that I used to test how relative distances appear in line art. When the blocks sat side by side, she made them the same size—as they were in actuality. But when the cube was farther from her than the other block, she made it smaller in her drawing.

This second drawing revealed a fundamental principle of perspective—namely, that as an object becomes more distant, it subtends a smaller angle. (Think about viewing a picket fence at an angle and how its posts appear shorter closer to the horizon.) Kathy’s use of this basic rule suggested that some aspects of perspective might be readily understood by the blind. Again the proposition seemed reasonable, given some consideration. Just as we see objects from a particular vantage point, so, too, do we reach out for them from a certain spot. For proof of the theory, I designed a study with Paul Gabias of Okanagan University College in British Columbia, who was then at New York University.

We prepared five raised-line drawings: one of a table and four of a cube. We showed the drawings to 24 congenitally blind volunteers and asked them a series of questions. The table drawing had a central square and four legs, one protruding from each corner. The subjects were told that a blind person had drawn the table and had explained, “I’ve drawn it this way to show that it is symmetrical on all four sides.” They were then told that another blind person had drawn an identical table but had offered a different explanation: “I’ve shown it from underneath in order to show the shape of the top and all four legs. If you show the table from above or from the side, you can’t really show the top and all four legs, too.”

Next we asked our volunteers to pick out the cube drawing that had most likely been made by the person who drew the table from below. To answer consistently, they needed to understand what strategy had been used in drawing the table and each cube. One cube resembled a foldout of a box, showing the front face of the cube in the middle, surrounded by its top, bottom, left and right faces. Another drawing showed two squares, representing the front and top of the cube. A third picture depicted the front of the cube as a square and the top as a rectangle—foreshortened because it was receding away from the observer.

A fourth illustrated two trapeziums joined along the longest line; the extra length of this line revealed that it was the edge nearest to the observer. Which cube do you think was drawn by the person who intended to show the table from below? Most of the blind volunteers chose the drawing that showed two trapeziums. That is, they selected the illustration that made the most sophisticated use of perspective. Accordingly, they picked as the least likely match the flat “foldout” drawing—the one that used no perspective whatsoever. The foldout drawing was also the one they judged most likely to have been made by the person who, in drawing the table, had hoped to highlight its symmetry.

Heller and I joined forces to prepare another task for demonstrating that the blind understood the use of perspective. (You might like to try it, too.) We arranged three solids—a sphere, a cone and a cube—on a rectangular tabletop. Our blind subjects sat on one side. We asked them to draw the objects from where they were sitting and then to imagine four different views: from the other three sides of the table and from directly above as well. (Swiss child psychologist Jean Piaget called this exercise the perspective-taking, or “three mountains,” task.) Many adults and children find this problem quite difficult. On average, however, our blind subjects performed as well as sighted control subjects, drawing 3.4 of the five images correctly.

Next, we asked our subjects to name the vantage point used in five separate drawings of the three objects. We presented the drawings to them twice, in random order, so that the highest possible score was 10 correct. Of that total, the blind subjects named an average of 6.7 correctly. Sighted subjects scored only a little higher, giving 7.5 correct answers on average. The nine later-blind subjects in the study fared slightly better than the congenitally blind and the sighted, scoring 4.2 on the drawing task and 8.3 on the recognition task. Again, the later blind probably scored so well because they have a familiarity with pictures and enhanced tactile skills.

Metaphor

From the studies described above, it is clear that blind people can appreciate the use of outlines and perspective to describe the arrangement of objects and other surfaces in space. But pictures are more than literal representations. This fact was drawn to my attention dramatically when a blind woman in one of my investigations decided on her own initiative to draw a wheel as it was spinning. To show this motion, she traced a curve inside the circle. I was taken aback. Lines of motion, such as the one she used, are a very recent invention in the history of illustration. Indeed, as art scholar David Kunzle notes, Wilhelm Busch, a trendsetting 19th-century cartoonist, used virtually no motion lines in his popular figures until about 1877.

When I asked several other blind study subjects to draw a spinning wheel, one particularly clever rendition appeared repeatedly: several subjects showed the wheel’s spokes as curved lines. When asked about these curves, they all described them as metaphorical ways of suggesting motion. Majority rule would argue that this device somehow indicated motion very well. But was it a better indicator than, say, broken or wavy lines—or any other kind of line, for that matter? The answer was not clear. So I decided to test whether various lines of motion were apt ways of showing movement or if they were merely idiosyncratic marks. Moreover, I wanted to discover whether there were differences in how the blind and the sighted interpreted lines of motion.

To search out these answers, Gabias and I created raised-line drawings of five different wheels, depicting spokes with lines that curved, bent, waved, dashed and extended beyond the perimeter of the wheel. We then asked 18 blind volunteers to assign one of the following motions to each wheel: wobbling, spinning fast, spinning steadily, jerking or braking. Which wheel do you think fits with each motion? Our control group consisted of 18 sighted undergraduates from the University of Toronto.

All but one of the blind subjects assigned distinctive motions to each wheel. In addition, the favored description for the sighted was the favored description for the blind in every instance. What is more, the consensus among the sighted was barely higher than that among the blind. Because motion devices are unfamiliar to the blind, the task we gave them involved some problem solving. Evidently, however, the blind not only figured out meanings for each line of motion, but as a group they generally came up with the same meaning—at least as frequently as did sighted subjects.

We have found that the blind understand other kinds of visual metaphors as well. Kathy once drew a child’s crib inside a heart—choosing that symbol, she said, to show that love surrounded the child. With Chang Hong Liu, a doctoral student from China, I have begun exploring how well blind people understand the symbolism behind shapes such as hearts, which do not directly represent their meaning. We gave a list of 20 pairs of words to sighted subjects and asked them to pick from each pair the term that best related to a circle and the term that best related to a square. (If you wish to try this yourself, the list of words can be found at the left.) For example, we asked: What goes with soft? A circle or a square? Which shape goes with hard?

All our subjects deemed the circle soft and the square hard. A full 94 percent ascribed happy to the circle, instead of sad. But other pairs revealed less agreement: 79 percent matched fast and slow to circle and square, respectively. And only 51 percent linked deep to circle and shallow to square. When we tested four totally blind volunteers using the same list, we found that their choices closely resembled those made by the sighted subjects. One man, who had been blind since birth, scored extremely well. He made only one match differing from the consensus, assigning “far” to square and “near” to circle. In fact, only a small majority of sighted subjects—53 percent—had paired far and near to the opposite partners. Thus, we concluded that the blind interpret abstract shapes as sighted people do.

Perception

Perception
Perception

We typically think of sight as the perceptual system by which shapes and surfaces speak to the mind. But as the empirical evidence discussed above demonstrates, touch can relay much of the same information. In some ways, this finding is not so surprising. When we see something, we know more or less how it will feel to the touch, and vice versa. Even so, touch and sight are two very different senses: one receives input in the form of pressure, and one responds to changes in light. How is it that they can then interpret something as simple as a line in exactly the same way? To answer this question, we must consider what kind of information it is that outlines impart to our senses.

As we have found, the ability to interpret surface edges functions even when it does not receive any visual signals. It is for this very reason that the blind so readily appreciate line drawings and other graphic symbols. Knowing this fact should encourage scholars and educators to prepare materials for the blind that make vital use of pictures. Several groups around the world are doing just that. For instance, Art Beyond Sight, an organization associated with the Whitney Museum of American Art and the Museum of Modern Art in New York City, has prepared raised-line versions of Henri Matisse paintings and of cave art. It may not be long before raised pictures for the blind are as well known as Braille texts.

منبع:http://www.artbeyondsight.org/teach/how-blind-draw.shtml

One thought on “چگونه نابینایان نقاشی می کشند؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *